Search
Generic filters
Filtruj Kategorie
Filtruj Miasta

STRONY LGBTQ

LES, GEJ, BI, TRANS, QUEER

WYBIERZ KATEGORIĘ LUB / ORAZ MIASTO

Najnowsze strony

Co oznacza LGBTQ+, Les, Gej, Bi, Trans, Queer

LGBTQ+ (z ang. Lesbian, Gay, Bisexual, Transgender, Queer) to skrót od Lesbijka, Gej, Biseksualny, Transgenderyczny, Queer. W ogólnej definicji terminem tym określa się ogół osób, które tworzą mniejszości o odmiennej od heteroseksualnej orientacji seksualnej oraz osób o tożsamości płciowej niezgodnej z płcią biologiczną (osoby transgenderyczne i transseksualne). Natomiast + (plus) oznacza kolejne grupy nieheteronormatywne (nieheteroseksualne).
Można spotkać też inne bardziej rozbudowane skróty jak np. LGBTQ, gdzie Q oznacza Queer oraz LGBTTQQIAAP czy QUILTBAG.

 

Gej – chłopak, który odczuwa pociąg seksualny do innych chłopaków.

Les – skrót od lesbijka, to dziewczyna, która odczuwa pociąg seksualny do innych dziewczyn.

Bi – skrót od biseksualny/a, to chłopak, który odczuwa pociąg seksualny do innych chłopaków oraz dziewczyn. Dziewczyna która odczuwa pociąg seksualny do innych chłopaków i dziewczyn.

Trans – skrót od transseksualny, to osoba, która nie akceptuje własnego ciała, pragnie stać się osobą płci przeciwnej. Psychiczna identyfikacja płciowa jest różna od jego/jej płci biologicznej.

Queer – generalnie „nie-heteroseksualny”. „nie-heteronormatywny”; „lesbijski”. „gejowski”. „homoseksualny”

Co to homoseksualizm?

Orientacja homoseksualna oznacza pociąg seksualny, ale także emocjonalne zaangażowanie w stosunku do tej samej płci. Psychologia i medycyna sprzed lat klasyfikowały homoseksualizm jako patologię. Światowa Organizacja Zdrowia dopiero w 1990 roku wykreśliła homoseksualizm z listy chorób i problemów zdrowotnych. Obecnie homoseksualizm, biseksualizm i heteroseksualizm to równe sobie orientacje psychoseksualne. Żadna z nich nie jest uznawana za lepszą czy gorszą. W społeczeństwie często jeszcze dominuje negatywne nastawienie do homoseksualizmu. Warto jednak nie opierać się na stereotypach.

Rodzimy się z pewnymi predyspozycjami, także w zakresie naszej orientacji psychoseksualnej. Wyróżnia się trzy orientacje seksualne:
– biseksualizm,
– heteroseksualizm,
– homoseksualizm.

Były one traktowane jako całkowicie rozłączne. Obecnie część psychologów uważa, że orientacja psychoseksualna to kontinuum rozciągające się od heteroseksualizmu, poprzez biseksualizm, do homoseksualizmu. Są to wartości skrajne, a pomiędzy nimi znajdują się także wartości pośrednie.

Każda orientacja psychoseksualna obejmuje:
– preferencje seksualne,
– zachowania i potrzeby seksualne,
– fantazje seksualne,
– emocje,
– identyfikację siebie.

W związku z tym, osoba homoseksualna to nie jest ktoś, kto raz w życiu zdecydował się na kontakt seksualny z osobą tej samej płci. Orientacja psychoseksualna to coś więcej niż seks, to także emocje i samoidentyfikacja. Homoseksualizm to orientacja psychoseksualna oznaczająca, że dana osoba czuje pociąg seksualny i przywiązanie seksualne do osób tej samej płci. Nie jest to choroba. Nie można się „nabawić” homoseksualizmu.

Rodzimy się z pewnymi uwarunkowaniami, które regulują także orientację seksualną i nie możemy jej zmienić – to są właśnie przyczyny homoseksualizmu.

Co to Biseksualizm?

Osoby biseksualne mogą czuć pociąg seksualny (a także emocjonalny i romantyczny) do obu płci. Żadna orientacja seksualna, także orientacja biseksualna, nie jest powodem do wstydu, jest po prostu cechą właściwą każdemu człowiekowi. Biseksualizm kobiet i mężczyzn nie oznacza braku wierności – tak, jak osoby heteroseksualne, biseksualiści tworzą udane związki z partnerami ich płci lub płci przeciwnej.

1. Biseksualizm – orientacja psychoseksualna

Orientacja seksualna, a raczej psychoseksualna, definiuje to, jak postrzegamy samych siebie, również w relacjach z innymi ludźmi. Jest to nasza tożsamość seksualna, czyli część nas. Orientacja seksualna określa seksualny, emocjonalny i romantyczny pociąg danej osoby do danej płci. Obejmuje ona zarówno odczucia względem danej płci, jak i poczucie przynależności. Dana orientacja nie musi być manifestowana w wyglądzie lub zachowaniu danej osoby.

Niekiedy osoby należące do mniejszości seksualnych nie decydują się na życie zgodne ze swoją orientacją, a w przypadku biseksualizmu mogą dokonać wyboru, z partnerem jakiej płci pragną się związać. Warto pamiętać, że orientacja seksualna nie jest tożsama z płcią z biologicznego punktu widzenia, tożsamością płciową ani z rolą pełnioną w społeczeństwie. Nie ogranicza się również jedynie do pociągu seksualnego, ale obejmuje również potrzebę bliskości i przywiązania oraz chęć wspólnego życia w związku z inną osobą.

2. Biseksualizm – definicja

Biseksualizm kobiet i mężczyzn to orientacja seksualna polegająca na odczuwaniu seksualnego, emocjonalnego i romantycznego pociągu do osób obu płci. Nie oznacza to jednak, że kobieta o orientacji biseksualnej, odczuwając pociąg do innych kobiet, postrzega siebie jako mężczyznę. Przynależność do orientacji biseksualnej jest niezależna od poczucia przynależności do danej płci.

Osoby biseksualne mogą założyć szczęśliwy i rozwijający związek zarówno z osobą płci przeciwnej, jak i własnej. Warto przy tym pamiętać, że chociaż osobę taką mogą pociągać osoby płci przeciwnej do płci partnera, nie oznacza to, że nie będą mu wierne. Osoby biseksualne, tak jak osoby o innych orientacjach, mogą założyć szczęśliwy związek na zasadach wyłączności.

Czy z homoseksualizmu, biseksualizmu można wyleczyć?

Homoseksualizm czy biseksualizm NIE JEST CHOROBĄ!

Każdy człowiek rodzi się z daną orientacją seksualną. Tak jak każdy człowiek rodzi się z danym kolorem oczu. Czy jeśli urodzi się osoba z rzadkim kolorem oczu, czy oznacza to, że ta osoba nie jest normalna? Nie! Taka osoba jest taka sama jak inni z innymi kolorami oczu.

Czy jesteś gejem, lesbijką, biseksualny, nie jesteś chorym i jeśli ktoś wmawia Tobie takie brednie, wogóle takiej osoby nie słuchaj! Najczęściej takie osoby są pod presją religii i nie mają wogóle zielonego pojęcia o medycynie i obecnym stanie nauki o seksualności człowieka.

Nie daj się namówić na tzw. terapie konwersyjne (inaczej terapia reparatywna), najczęściej prowadzone przez nawiedzone sekty religijne czy grupy katolickie lub fałszywych terapeutów bądź terapeutów, którzy pracują wbrew obecnie obowiązującej wiedzy medycznej. W czasie takich „terapii” są używane sadystyczne psychologicznie metody, a nawet używanie elektroterapii tzn. rażenia człowieka prądem, zmuszanie do odbywania stosunków seksulanych z osobnikiem przeciwnej płci oraz tzw. pranie mózgu.

NIGDY NIE DAJ SIĘ ZMUSIĆ DO TERAPII KONWERSYJNEJ!!! ZRÓB WSZYSTKO ABY UNIKNĄC TAKIEJ „TERAPII”. SĄ TO ŚREDNIOWIECZNE, SADYSTYCZNE METODY, KTÓRE JEDYNIE PSYCHOLOGICZNIE NISZCZĄ CZŁOWIEKA NIC NIE ZMIENIAJĄC. PAMIĘTAJ, TAKI SIĘ URODZIŁEŚ/AŚ I MOŻESZ I BĘDZIESZ SZCZĘŚLIWYM CZŁOWIEKIEM!!!

HOMOSEKSUALIZM, BISEKSUALIZM TO NIE CHOROBA, JESTEŚ NAJZDROWSZYM NA ŚWIECIE CZŁOWIEKIEM!!!

Orientacja seksualna

Orientacja seksualna, w tym zarówno heteroseksualizm, homoseksualizm, jak i biseksualizm, zaczyna ujawniać się w późnym dzieciństwie i na początku okresu dojrzewania. Wtedy to dostrzega się zwiększone zainteresowanie i pociąg do danej płci.
Pociąg ten może objawić się niezależnie od pierwszych doświadczeń seksualnych. Dana osoba może określić się w kategoriach orientacji homoseksualnej, heteroseksualnej lub biseksualnej, nawet nie mając żadnych doświadczeń seksualnych. Niekiedy w okresie dojrzewania młodemu człowiekowi trudno jest określić swoją orientację, która definiuje się dopiero po kontaktach seksualnych z partnerami obojga płci. Zdarza się również, że określenie orientacji opóźniają uprzedzenia i dyskryminacja względem mniejszości seksualnych.
Orientacja seksualna jest całkowicie niezależna od wyboru.

Transseksualizm – charakterystyka, kogo dotyczy

Transseksualizm to niezgodność płciowa, której podstawą jest niezgodność między psychicznym odczuciem płci a biologiczną budową ciała. Transseksualista nie akceptuje własnego ciała, pragnie stać się osobą płci przeciwnej (stąd łac. transire – przechodzenie). Psychiczna identyfikacja płciowa jest różna od jego płci biologicznej. Często transseksualizm określany jest jako zespół psychicznej dezaprobaty płci. Dostępnym leczeniem jest operacja zmiany płci. Niestety, zmiana płci to długotrwały i kosztowny proces.

Transseksualizm – charakterystyka

Transseksualizm cechuje się trwałym dyskomfortem psychicznym z powodu posiadanych cech płciowych, odczuwanych jako nieodpowiednie i ograniczające normalne funkcjonowanie, a także stałym i zdecydowanym dążeniem do zmiany własnego wizerunku zewnętrznego oraz w efekcie końcowym – do zmiany płci. Uwarunkowane jest to faktem, że osoba w pełni transseksualna ma ugruntowany światopogląd odpowiadający odmiennej płci i chce eksponować go otoczeniu. Ona czuje, reaguje, myśli i zachowuje się jak osoba płci przeciwnej. Uświadomienie sobie swojej orientacji płciowej powoduje u niej szereg działań, mających na celu przywrócenie równowagi biologiczno-psychicznej, np. podkreślanie makijażem rysów twarzy charakterystycznych dla płci przeciwnej, ubieranie się i zachowywanie adekwatne dla płci przeciwnej, używanie imienia typowego dla płci przeciwnej, a nawet używanie odpowiednich form gramatycznych.

Stan dezaprobaty własnej cielesności u transseksualistów jest odczuwany już od wczesnych lat dziecięcych. Początkowo nie jest on w pełni uświadomiony, za to z czasem zaczyna być świadomie podkreślany. Należy zauważyć, że transseksualista, uwypuklając pewne cechy, zaczyna inne negować. Zupełnie odrzuca swoje biologiczne przeznaczenie, zaczyna też czuć wstręt do własnych narządów płciowych, co niejednokrotnie kończy się próbami samookaleczenia. Płeć biologiczna jest przeszkodą do normalności – stara się więc podjąć kroki, żeby zmiana płci odbyła się jak najszybciej. Dochodzi do tego orientacja seksualna – osoba transseksualna najczęściej odczuwa pociąg seksualny do własnej biologicznej płci, dlatego korekcja płci jest niezbędna do zaspokajania także potrzeb seksualnych.

Transseksualizm jest poważnym w skutkach konfliktem psychicznym, prowadzącym nawet do wielu dramatycznych sytuacji. Niemożność odnalezienia się w życiu z powodu własnego ciała, poczucie niebycia sobą, brak spełnienia seksualnego – stają się przyczyną wielu stanów depresyjnych i urojeniowych, samookaleczeń oraz myśli samobójczych. Zmiana płci wydaje się dla osób transseksualnych jedynym rozwiązaniem, który często ze względów medyczno-prawnych czy rodzinno-finansowych nie dochodzi do skutku.

2. Transseksualizm – kogo dotyczy?

Transseksualizm w większości przypadków dotyczy mężczyzn; statystyki światowe przedstawiają, że 3 razy częściej występuje on u osób genetycznie płci męskiej. Dla porównania, całkiem odmienne dane: w Polsce i w krajach Europy Środkowo-Wschodniej obserwuje się ok. 6-krotną przewagę kobiet obarczonych transseksualizmem.

Zaburzona identyfikacja płciowa o podłożu psychicznym nie jest zaliczana do parafilii seksualnych, czyli zaburzeń preferencji seksualnych. Nie jest utożsamiana ze zboczeniem czy perwersją seksualną. Medycyna i psychologia wyodrębniają transseksualizm jako odrębną kategorię. Osoba transseksualna ma, co prawda, prawidłowo zbudowane i funkcjonujące narządy płciowe i układ endokrynny, natomiast obserwuje się przeciwną do cielesnej tożsamość psychiczną. Medycyna proponuje w takich przypadkach korekcję płci, która opiera się na metodzie chirurgicznej i leczeniu farmakologicznemu, głównie hormonalnemu.

Pierwsza operacyjna zmiana płci miała miejsce już w 1912 roku w Pradze, ale zabieg ten upowszechnił się dopiero w latach 50. XX w. w Danii. Pierwszym naukowo opisanym przypadkiem był Kazus Christine Jorgensen (1953 r.). W Polsce zabiegi korekcji narządów płciowych mają miejsce dopiero od 1963 r.

Mity na temat homoseksualizmu, biseksualizmu

Nieprawdą są pewne stereotypy, które mimo zwiększającej się tolerancji, wciąż pokutują w niektórych środowiskach: homoseksualizm nie jest stanem patologicznym, który się leczy. Jednak leczenie homoseksualizmu nie tylko było, ale i jest praktykowane, także w Polsce. Dzieje się tak, mimo krytyki ze strony środowisk psychologów, seksuologów i psychiatrów, którzy nie uznają żadnej orientacji psychoseksualnej za chorobę czy zaburzenie. Próba zmiany tej orientacji to ingerencja w osobowość i integralność psychiczną danej osoby.

„Homoseksualiści myślą tylko o seksie” – homoseksualizm to nie dewiacja. Osoby homoseksualne myślą o seksie mniej więcej tyle samo, co osoby heteroseksualne. Postrzeganie ich tylko i wyłącznie poprzez pryzmat ich seksualności jest dla nich krzywdzące.

„Homoseksualiści to pedofile” – pedofilia to dewiacja, to także krzywdzenie dzieci. Homoseksualizm nie ma z pedofilią nic wspólnego. Połowa mężczyzn, którzy wykorzystują seksualnie dzieci, to osoby mające kontakty heteroseksualne, reszta nie odczuwa żadnego pociągu w stosunku do dorosłych osób.

„Gej to transwestyta” – to nieprawda, orientacja homoseksualna nie zaburza poczucia tożsamości płci.

„Dziecko wychowane przez parę tej samej płci, stanie się homoseksualistą” – jak już było wspomniane, rodzimy się z predyspozycjami, także dotyczącymi naszej orientacji. Nie ma badań, które by potwierdziły, że wychowywanie się w rodzinie składającej się wyłącznie z mężczyzn, powoduje u wychowanka ujawnienie się orientacji homoseksualnej.

Panseksualność

Panseksualność to orientacja seksualna – czyli pociąg seksualny, romantyczny i/lub emocjonalny do ludzi bez względu na ich płeć i tożsamość płciową. Najprościej rzecz ujmując: kategoria płci nie ma żadnego znaczenia dla osób panseksualnych przy wyborze partnera lub partnerki.

Osoby panseksualne mają też swoją flagę: różowo-żółto-niebieską. Pierwszy kolor symbolizuje osoby identyfikujące się jako kobiety bez względu na płeć przypisaną im w momencie urodzenia, ostatni – osoby identyfikujące się jako mężczyźni, a środkowy odpowiada wszystkim tym, których płeć i tożsamość nie mieszczą się w binarnym postrzeganiu tych kategorii.