Pytania & odpowiedzi

Ogólne

“Terapia” konwersyjna

“Terapia” konwersyjna, “terapia” reparatywna (ang. conversion “therapy”, reparative “therapy”) – pseudonaukowa (czyli nie mająca nic z nauką do czynienia) praktyka polegająca na próbach zmiany orientacji seksualnej danej osoby z homoseksualnej lub biseksualnej na heteroseksualną. Jest uznawana przez IRCT za torturę. Nie można zmienić orientacji seksualnej, a instytucje medyczne ostrzegają, że praktyki terapii konwersyjnej są nieskuteczne i szkodliwe. Metody te są powszechnie uznawane za nieetyczne, między innymi ze względu na inwazyjne i odczłowieczające metody, a sama technika uchodzi za umotywowaną homofobią i heteroseksizmem.

Czym skutkuje uczestnictwo w terapii konwersyjnej?

Depresja, autodestrukcja, myśli samobójcze, samobójstwa.

Biblia a homoseksualność

Fragmenty biblijne usprawiedliwiające homofobię zostały żałośnie „błędnie zinterpretowane”. “Jest to ostatni gwóźdź do trumny biblijnych i innych argumentów usprawiedliwiających homofobię”

Przełomowe badanie teologiczne wykazało, że twierdzenia, że ​​Biblia potępia związki osób tej samej płci, są oparte na błędnych interpretacjach i błędnych tłumaczeniach.

W raporcie zatytułowanym „Chrześcijańskie zastrzeżenia wobec związków osób tej samej płci: ocena akademicka” 20 biblistów, teologów, etyków, biologów ewolucyjnych i socjologów zebrało się, aby obalić podstawy, na których Kościół katolicki zbudował swoje stanowisko anty-LGBT +.

80-stronicowe badanie, które zostało przeprowadzone przez Wijngaards Institute for Catholic Research, powinno „posłużyć jako ostatni gwóźdź do trumny biblijnych i innych argumentów usprawiedliwiających homofobię”, podano w komunikacie prasowym.

W raporcie stwierdzono, że fragmenty Księgi Kapłańskiej, często cytowane jako najbardziej wyraźne potępienie homoseksualizmu, zostały w rzeczywistości błędnie przetłumaczone. W rzeczywistości te fragmenty potępiają tylko kazirodztwo i cudzołóstwo między mężczyznami, podczas gdy nie ma żadnej wzmianki o związkach seksualnych między kobietami, jak stwierdzono w badaniu. Zakaz kazirodztwa i cudzołóstwa między mężczyznami sugeruje, że związki osób tej samej płci „poza kategorią zakazaną” były w rzeczywistości uważane za dopuszczalne. Uczeni odkryli, że „dobrowolne i wierne” związki osób tej samej płci nie są nigdzie potępiane w Biblii, a nauki przyrodnicze stanowczo potwierdzają, że homoseksualizm jest „naturalną odmianą w zakresie ludzkiej seksualności”.

Przedstawiając swoje ustalenia, uczeni wezwali papieża Franciszka i Watykan do podjęcia pilnych działań w celu zmiany nauczania kościoła na temat związków osób tej samej płci.

Co oznaczają kolory flagi LGBT

Obecnie (od 1979 roku) jest w użyciu 6 kolorów, które oznaczają:
  1. czerwony – życie
  2.  pomarańczowy – ukojenie
  3. żółty – światło słońca
  4. zielony – natura
  5. niebieski – spokój i harmonia
  6. fioletowy – duchowość

Pierwotnie (przed 1979) osiem pasów kolorów flagi Bakera miało według niego symbolizować kolejno:

  • różowy – seksualność
  • czerwony – życie
  • pomarańczowy – ukojenie
  • żółty – światło słońca
  • zielony – natura
  • turkusowy – sztuka
  • indygo – spokój i harmonia
  • fioletowy – duchowość

Tęczowa flaga zwykle powiewa z pasami ułożonymi poziomo, z pasem czerwonym na górze.

KINDERGENDER

KINDERGENDER – nieprawdziwa, wymyślona definicja tożsamości płciowej/orientacji seksualnej, która nie istnieje.

„KINDERGENDER”, grafika podszywająca się pod materiał edukacyjny stworzony przez Stowarzyszenie Miłość Nie Wyklucza. Stowarzyszenie nie jest jej autorem i nie głosi oraz nigdy nie głosiło przedstawionych w niej poglądów.

Obrazek przedstawia nieprawdziwą definicję wymyślonej – prawdopodobnie na potrzeby akcji dezinformacyjnej – tożsamości płciowej/orientacji seksualnej.

Autorzy grafiki, wykorzystując bezprawnie logotyp Stowarzyszenia Miłość Nie Wyklucza, sugerują, że promuje ono zaburzenia pedofilne jako tożsamość płciową lub orientację seksualną.

Mity na temat homoseksualizmu, biseksualizmu

Nieprawdą są pewne stereotypy, które mimo zwiększającej się tolerancji, wciąż pokutują w niektórych środowiskach: homoseksualizm nie jest stanem patologicznym, który się leczy. Jednak leczenie homoseksualizmu nie tylko było, ale i jest praktykowane, także w Polsce. Dzieje się tak, mimo krytyki ze strony środowisk psychologów, seksuologów i psychiatrów, którzy nie uznają żadnej orientacji psychoseksualnej za chorobę czy zaburzenie. Próba zmiany tej orientacji to ingerencja w osobowość i integralność psychiczną danej osoby.

“Homoseksualiści myślą tylko o seksie” – homoseksualizm to nie dewiacja. Osoby homoseksualne myślą o seksie mniej więcej tyle samo, co osoby heteroseksualne. Postrzeganie ich tylko i wyłącznie poprzez pryzmat ich seksualności jest dla nich krzywdzące.

“Homoseksualiści to pedofile” – pedofilia to dewiacja, to także krzywdzenie dzieci. Homoseksualizm nie ma z pedofilią nic wspólnego. Połowa mężczyzn, którzy wykorzystują seksualnie dzieci, to osoby mające kontakty heteroseksualne, reszta nie odczuwa żadnego pociągu w stosunku do dorosłych osób.

“Gej to transwestyta” – to nieprawda, orientacja homoseksualna nie zaburza poczucia tożsamości płci.

“Dziecko wychowane przez parę tej samej płci, stanie się homoseksualistą” – jak już było wspomniane, rodzimy się z predyspozycjami, także dotyczącymi naszej orientacji. Nie ma badań, które by potwierdziły, że wychowywanie się w rodzinie składającej się wyłącznie z mężczyzn, powoduje u wychowanka ujawnienie się orientacji homoseksualnej.

Orientacja seksualna

Orientacja seksualna, w tym zarówno heteroseksualizm, homoseksualizm, jak i biseksualizm, zaczyna ujawniać się w późnym dzieciństwie i na początku okresu dojrzewania. Wtedy to dostrzega się zwiększone zainteresowanie i pociąg do danej płci.

Pociąg ten może objawić się niezależnie od pierwszych doświadczeń seksualnych. Dana osoba może określić się w kategoriach orientacji homoseksualnej, heteroseksualnej lub biseksualnej, nawet nie mając żadnych doświadczeń seksualnych. Niekiedy w okresie dojrzewania młodemu człowiekowi trudno jest określić swoją orientację, która definiuje się dopiero po kontaktach seksualnych z partnerami obojga płci. Zdarza się również, że określenie orientacji opóźniają uprzedzenia i dyskryminacja względem mniejszości seksualnych. Orientacja seksualna jest całkowicie niezależna od wyboru.

Czy z homoseksualizmu, biseksualizmu można wyleczyć?

Homoseksualizm czy biseksualizm NIE JEST CHOROBĄ!

Każdy człowiek rodzi się z daną orientacją seksualną. Tak jak każdy człowiek rodzi się z danym kolorem oczu. Czy jeśli urodzi się osoba z rzadkim kolorem oczu, czy oznacza to, że ta osoba nie jest normalna? Nie! Taka osoba jest taka sama jak inni z innymi kolorami oczu. Czy jesteś gejem, lesbijką, biseksualny, nie jesteś chorym i jeśli ktoś wmawia Tobie takie brednie, wogóle takiej osoby nie słuchaj! Najczęściej takie osoby są pod presją religii i nie mają w ogóle zielonego pojęcia o medycynie i obecnym stanie nauki o seksualności człowieka.

Nie daj się namówić na tzw. terapie konwersyjne (inaczej terapia reparatywna), najczęściej prowadzone przez nawiedzone sekty religijne czy grupy katolickie lub fałszywych terapeutów bądź terapeutów, którzy pracują wbrew obecnie obowiązującej wiedzy medycznej. W czasie takich “terapii” są używane sadystyczne psychologicznie metody, a nawet używanie elektroterapii tzn. rażenia człowieka prądem, zmuszanie do odbywania stosunków seksualnych z osobnikiem przeciwnej płci oraz tzw. pranie mózgu.

NIGDY NIE DAJ SIĘ ZMUSIĆ DO TERAPII KONWERSYJNEJ!!! ZRÓB WSZYSTKO ABY UNIKNĄC TAKIEJ “TERAPII”. SĄ TO ŚREDNIOWIECZNE, SADYSTYCZNE METODY, KTÓRE JEDYNIE PSYCHOLOGICZNIE NISZCZĄ CZŁOWIEKA NIC NIE ZMIENIAJĄC. PAMIĘTAJ, TAKI SIĘ URODZIŁEŚ/AŚ I MOŻESZ I BĘDZIESZ SZCZĘŚLIWYM CZŁOWIEKIEM!!!

HOMOSEKSUALIZM, BISEKSUALIZM TO NIE CHOROBA, JESTEŚ NAJZDROWSZYM NA ŚWIECIE CZŁOWIEKIEM!!!

Co oznacza LGBTQ+, Les, Gej, Bi, Trans, Queer

LGBTQ+ (z ang. Lesbian, Gay, Bisexual, Transgender, Queer) to skrót od Lesbijka, Gej, Biseksualny, Transgenderyczny, Queer. W ogólnej definicji terminem tym określa się ogół osób, które tworzą mniejszości o odmiennej od heteroseksualnej orientacji seksualnej oraz osób o tożsamości płciowej niezgodnej z płcią biologiczną (osoby transgenderyczne i transseksualne). Natomiast + (plus) oznacza kolejne grupy nieheteronormatywne (nieheteroseksualne). Można spotkać też inne bardziej rozbudowane skróty jak np. LGBTQ, gdzie Q oznacza Queer oraz LGBTTQQIAAP czy QUILTBAG.


Gej – chłopak, który odczuwa pociąg seksualny do innych chłopaków.

Les – skrót od lesbijka, to dziewczyna, która odczuwa pociąg seksualny do innych dziewczyn.

Bi – skrót od biseksualny/a, to chłopak, który odczuwa pociąg seksualny do innych chłopaków oraz dziewczyn. Dziewczyna która odczuwa pociąg seksualny do innych chłopaków i dziewczyn.

Trans – skrót od transseksualny, to osoba, która nie akceptuje własnego ciała, pragnie stać się osobą płci przeciwnej. Psychiczna identyfikacja płciowa jest różna od jego/jej płci biologicznej.

Queer – generalnie „nie-heteroseksualny”. „nie-heteronormatywny”; „lesbijski”. „gejowski”. „homoseksualny”

Seksualność

Aseksualizm

Oznacza całkowity brak pociągu seksualnego do osób obu płci. Osoby aseksualne można podzielić na dwie grupy – osoby, które w ogóle nie odczuwają potrzeby bliskości z drugim człowiekiem, oraz na takie, które ją odczuwają (potrzeba przytulenia czy pocałunków) jednak nie chcą mieć z nią relacji seksualnej.

Biseksualizm

Osoby biseksualne mogą czuć pociąg seksualny (a także emocjonalny i romantyczny) do obu płci. Żadna orientacja seksualna, także orientacja biseksualna, nie jest powodem do wstydu, jest po prostu cechą właściwą każdemu człowiekowi. Biseksualizm kobiet i mężczyzn nie oznacza braku wierności – tak, jak osoby heteroseksualne, biseksualiści tworzą udane związki z partnerami ich płci lub płci przeciwnej.

1. Biseksualizm – orientacja psychoseksualna

Orientacja seksualna, a raczej psychoseksualna, definiuje to, jak postrzegamy samych siebie, również w relacjach z innymi ludźmi. Jest to nasza tożsamość seksualna, czyli część nas. Orientacja seksualna określa seksualny, emocjonalny i romantyczny pociąg danej osoby do danej płci. Obejmuje ona zarówno odczucia względem danej płci, jak i poczucie przynależności. Dana orientacja nie musi być manifestowana w wyglądzie lub zachowaniu danej osoby.

Niekiedy osoby należące do mniejszości seksualnych nie decydują się na życie zgodne ze swoją orientacją, a w przypadku biseksualizmu mogą dokonać wyboru, z partnerem jakiej płci pragną się związać. Warto pamiętać, że orientacja seksualna nie jest tożsama z płcią z biologicznego punktu widzenia, tożsamością płciową ani z rolą pełnioną w społeczeństwie. Nie ogranicza się również jedynie do pociągu seksualnego, ale obejmuje również potrzebę bliskości i przywiązania oraz chęć wspólnego życia w związku z inną osobą.

2. Biseksualizm – definicja

Biseksualizm kobiet i mężczyzn to orientacja seksualna polegająca na odczuwaniu seksualnego, emocjonalnego i romantycznego pociągu do osób obu płci. Nie oznacza to jednak, że kobieta o orientacji biseksualnej, odczuwając pociąg do innych kobiet, postrzega siebie jako mężczyznę. Przynależność do orientacji biseksualnej jest niezależna od poczucia przynależności do danej płci.

Osoby biseksualne mogą założyć szczęśliwy i rozwijający związek zarówno z osobą płci przeciwnej, jak i własnej. Warto przy tym pamiętać, że chociaż osobę taką mogą pociągać osoby płci przeciwnej do płci partnera, nie oznacza to, że nie będą mu wierne. Osoby biseksualne, tak jak osoby o innych orientacjach, mogą założyć szczęśliwy związek na zasadach wyłączności.

Demiseksualizm

Odczuwanie pociągu seksualnego do danej osoby (kobiety lub mężczyzny) jedynie w przypadku nawiązania silnej więzi emocjonalnej z nią. Nazwa demiseksualizm wzięła się od demi czyli pół, gdyż osoby demiseksualne są uważane za w połowie seksualne i aseksualne.

Heteroseksualizm

Trwały, erotyczny pociąg do osoby płci przeciwnej. Jeśli osobie heteroseksualnej zdarzają się fantazje seksu z osobą tej samej płci, to nie oznacza, że jest osobą homoseksualną.

Homoseksualizm

Orientacja homoseksualna oznacza pociąg seksualny, ale także emocjonalne zaangażowanie w stosunku do tej samej płci. Psychologia i medycyna sprzed lat klasyfikowały homoseksualizm jako patologię. Światowa Organizacja Zdrowia dopiero w 1990 roku wykreśliła homoseksualizm z listy chorób i problemów zdrowotnych. Obecnie homoseksualizm, biseksualizm i heteroseksualizm to równe sobie orientacje psychoseksualne. Żadna z nich nie jest uznawana za lepszą czy gorszą. W społeczeństwie często jeszcze dominuje negatywne nastawienie do homoseksualizmu. Warto jednak nie opierać się na stereotypach.

Rodzimy się z pewnymi predyspozycjami, także w zakresie naszej orientacji psychoseksualnej. Wyróżnia się trzy orientacje seksualne:

– biseksualizm,

– heteroseksualizm,

– homoseksualizm.

Były one traktowane jako całkowicie rozłączne. Obecnie część psychologów uważa, że orientacja psychoseksualna to kontinuum rozciągające się od heteroseksualizmu, poprzez biseksualizm, do homoseksualizmu. Są to wartości skrajne, a pomiędzy nimi znajdują się także wartości pośrednie.

Każda orientacja psychoseksualna obejmuje:

– preferencje seksualne,

– zachowania i potrzeby seksualne,

– fantazje seksualne,

– emocje,

– identyfikację siebie.

W związku z tym, osoba homoseksualna to nie jest ktoś, kto raz w życiu zdecydował się na kontakt seksualny z osobą tej samej płci. Orientacja psychoseksualna to coś więcej niż seks, to także emocje i samoidentyfikacja. Homoseksualizm to orientacja psychoseksualna oznaczająca, że dana osoba czuje pociąg seksualny i przywiązanie seksualne do osób tej samej płci. Nie jest to choroba. Nie można się “nabawić” homoseksualizmu.

Rodzimy się z pewnymi uwarunkowaniami, które regulują także orientację seksualną i nie możemy jej zmienić – to są właśnie przyczyny homoseksualizmu.

Panseksualność

Panseksualność to orientacja seksualna – czyli pociąg seksualny, romantyczny i/lub emocjonalny do ludzi bez względu na ich płeć i tożsamość płciową. Najprościej rzecz ujmując: kategoria płci nie ma żadnego znaczenia dla osób panseksualnych przy wyborze partnera lub partnerki.

Osoby panseksualne mają też swoją flagę: różowo-żółto-niebieską. Pierwszy kolor symbolizuje osoby identyfikujące się jako kobiety bez względu na płeć przypisaną im w momencie urodzenia, ostatni – osoby identyfikujące się jako mężczyźni, a środkowy odpowiada wszystkim tym, których płeć i tożsamość nie mieszczą się w binarnym postrzeganiu tych kategorii.

Panseksualność a biseksualność

Panseksualizm jest często mylony z biseksualizmem. Niekiedy nawet same osoby panseksualne określają się jako panseksualne np. po to by przybliżyć innym osobom (zwłaszcza takim, które wcześniej nie spotkały się z tym pojęciem) jakie są ich preferencje. Różnica między panseksualistą a biseksualistą nie jest duża.Panseksualista, jak już wcześniej stwierdzono, przejawia uczucia do człowieka, niezależnie od tego kim on jest(jaką ma płeć biologiczną, kim się czuje, jakie ma preferencje seksualne, itd.). Zatem dla osoby panseksualnej istotna jest tylko osoba, twór, który jest ciekawy i godny uwagi oraz pożądania ze względu na jej zachowanie, cechy charakteru, zainteresowania, itp. Natomiast biseksualista odczuwa popęd płciowy, emocjonalny, psychologiczny i intelektualny do osób tej samej płci lub odmiennej. Dla niego nie ma znaczenia płeć drugiego człowieka. Ważniejsze są inne wartości.

Poliamoria

Związek miłosny, polegający na kontaktach seksualnych z więcej niż jedną osobą w tym samym czasie. Nazwa poliamoria wzięła się z języka greckiego – poli (wiele) i łacińskiego amor (miłość). Wielokrotnie ten termin jest mylony z ciągłym zdradzaniem swoich partnerów, jednak w związku poliamorycznym wszystkie osoby są świadome upodobań partnera/partnerki i wiedzą o innych kontaktach seksualnych.

Transseksualizm – charakterystyka, kogo dotyczy

Transseksualizm to niezgodność płciowa, której podstawą jest niezgodność między psychicznym odczuciem płci a biologiczną budową ciała. Transseksualista nie akceptuje własnego ciała, pragnie stać się osobą płci przeciwnej (stąd łac. transire – przechodzenie). Psychiczna identyfikacja płciowa jest różna od jego płci biologicznej. Często transseksualizm określany jest jako zespół psychicznej dezaprobaty płci. Dostępnym leczeniem jest operacja zmiany płci. Niestety, zmiana płci to długotrwały i kosztowny proces.

Transseksualizm – charakterystyka

Transseksualizm cechuje się trwałym dyskomfortem psychicznym z powodu posiadanych cech płciowych, odczuwanych jako nieodpowiednie i ograniczające normalne funkcjonowanie, a także stałym i zdecydowanym dążeniem do zmiany własnego wizerunku zewnętrznego oraz w efekcie końcowym – do zmiany płci. Uwarunkowane jest to faktem, że osoba w pełni transseksualna ma ugruntowany światopogląd odpowiadający odmiennej płci i chce eksponować go otoczeniu. Ona czuje, reaguje, myśli i zachowuje się jak osoba płci przeciwnej. Uświadomienie sobie swojej orientacji płciowej powoduje u niej szereg działań, mających na celu przywrócenie równowagi biologiczno-psychicznej, np. podkreślanie makijażem rysów twarzy charakterystycznych dla płci przeciwnej, ubieranie się i zachowywanie adekwatne dla płci przeciwnej, używanie imienia typowego dla płci przeciwnej, a nawet używanie odpowiednich form gramatycznych.

Stan dezaprobaty własnej cielesności u transseksualistów jest odczuwany już od wczesnych lat dziecięcych. Początkowo nie jest on w pełni uświadomiony, za to z czasem zaczyna być świadomie podkreślany. Należy zauważyć, że transseksualista, uwypuklając pewne cechy, zaczyna inne negować. Zupełnie odrzuca swoje biologiczne przeznaczenie, zaczyna też czuć wstręt do własnych narządów płciowych, co niejednokrotnie kończy się próbami samookaleczenia. Płeć biologiczna jest przeszkodą do normalności – stara się więc podjąć kroki, żeby zmiana płci odbyła się jak najszybciej. Dochodzi do tego orientacja seksualna – osoba transseksualna najczęściej odczuwa pociąg seksualny do własnej biologicznej płci, dlatego korekcja płci jest niezbędna do zaspokajania także potrzeb seksualnych.

Transseksualizm jest poważnym w skutkach konfliktem psychicznym, prowadzącym nawet do wielu dramatycznych sytuacji. Niemożność odnalezienia się w życiu z powodu własnego ciała, poczucie niebycia sobą, brak spełnienia seksualnego – stają się przyczyną wielu stanów depresyjnych i urojeniowych, samookaleczeń oraz myśli samobójczych. Zmiana płci wydaje się dla osób transseksualnych jedynym rozwiązaniem, który często ze względów medyczno-prawnych czy rodzinno-finansowych nie dochodzi do skutku.

Transseksualizm – kogo dotyczy?

Transseksualizm w większości przypadków dotyczy mężczyzn; statystyki światowe przedstawiają, że 3 razy częściej występuje on u osób genetycznie płci męskiej. Dla porównania, całkiem odmienne dane: w Polsce i w krajach Europy Środkowo-Wschodniej obserwuje się ok. 6-krotną przewagę kobiet obarczonych transseksualizmem.

Zaburzona identyfikacja płciowa o podłożu psychicznym nie jest zaliczana do parafilii seksualnych, czyli zaburzeń preferencji seksualnych. Nie jest utożsamiana ze zboczeniem czy perwersją seksualną. Medycyna i psychologia wyodrębniają transseksualizm jako odrębną kategorię. Osoba transseksualna ma, co prawda, prawidłowo zbudowane i funkcjonujące narządy płciowe i układ endokrynny, natomiast obserwuje się przeciwną do cielesnej tożsamość psychiczną. Medycyna proponuje w takich przypadkach korekcję płci, która opiera się na metodzie chirurgicznej i leczeniu farmakologicznemu, głównie hormonalnemu.

Pierwsza operacyjna zmiana płci miała miejsce już w 1912 roku w Pradze, ale zabieg ten upowszechnił się dopiero w latach 50. XX w. w Danii. Pierwszym naukowo opisanym przypadkiem był Kazus Christine Jorgensen (1953 r.). W Polsce zabiegi korekcji narządów płciowych mają miejsce dopiero od 1963 r.