Kampania poświęcona jest parom żyjącym de facto w związkach partnerskich bez formalnego i prawnego ich rozpoznania.
Przekaz akcji skierowany jest do dwóch grup i ma ona spełnić dwa zadania:

Zachęcić do publicznej wypowiedzi wszystkich tych, którzy uważają, że najbliższe sobie osoby nie powinny być przez państwo traktowane jak osoby sobie obce.
Zapoznać osoby, którym związek dwóch kobiet lub dwóch mężczyzn jawi się czymś niepokojącym, z fragmentami z życia takiej pary – takimi, jak wspólnie spędzone poranki, spacery, sceny zazdrości, rocznicę związku świętowaną w gronie rodziny i przyjaciół. Być może momenty te wydadzą się osobom sceptycznym znajome i zdołają się wpasować w ich obraz świata oswojonego i przyjaznego.

Trochę historii…
Początki działań na rzecz wprowadzenia do polskiego systemu prawnego instytucji związku partnerskiego sięgają roku 2003. Nie jest to więc – wbrew opiniom głoszonym przez niektórych polityków – temat nowy. Na agendzie Parlamentu pojawił się po raz pierwszy dzięki inicjatywie senator Marii Szyszkowskiej. Przygotowany przez nią senacki projekt ustawy o rejestrowanych związkach partnerskich został zaaprobowany przez Senat, lecz do końca ówczesnej kadencji prace nad nim nie zostały podjęte przez Sejm. Do dzisiaj, pomimo wielu projektów ustaw, inicjatyw obywatelskich oraz licznych deklaracji ze strony koalicji rządzącej nie wprowadzono w Polsce żadnej regulacji prawnej odnoszącej się do wspólnego pożycia par jednopłciowych. Na przestrzeni ostatnich 10 lat temat związków partnerskich wielokrotnie powracał w mediach i podczas debat politycznych. Głosowanie plenarne nad projektami ustaw mającymi regulować prawa par nie będących małżeństwami w styczniu 2013 roku oraz poprzedzająca je dyskusja ujawniły poziom niewiedzy, uprzedzeń i agresji posłów i posłanek. Sejm zadecydował o niedopuszczeniu do głosowania nad projektami.